Ik heb onlangs ingezien dat de werkelijkheid altijd subjectief is en dat schudde me wel even, want het idee dat de werkelijkheid niet absoluut is, zorgde ervoor dat ik heel wat zaken in een ander daglicht ging bekijken.
Ik heb heel lang met de overtuiging geleefd dat mijn papa mijn zussen sloeg.
Dit was groot voor mij, ik ben 5 en 7 jaar jonger dan mijn zussen, dus ik ging altijd vroeger dan hen slapen. Mijn zussen schelen onderling ongeveer één jaar en maakten heel vaak ruzie, soms liep dat ook uit de hand. Onze slaapkamers grensden aan mekaar (ik moest door hun slaapkamers om in die van mij te komen), dus ik kon vanuit mijn bed alles volgen. De zware ruzies eindigden elke keer doordat mijn vader naar boven stormde, begon te roepen en te slaan. Zo hoorde ik het, ik hoorde mijn zussen 'neen' schreeuwen en huilen en ik hoorde gestomp en kletsen. Alleen zag ik niets.
In mijn beleving gebeurde dit regelmatig.
Mijn papa was in die tijd licht ontvlambaar, als we te veel lawaai maakten of ... schoot hij ineens uit of vloog er een bord door de keuken of ... Voor mij gebeurde het altijd onverwacht, waardoor ik als kind op mijn hoede was.
Ik had ook echt schrik van hem.
Ik heb hierover heel lang met niemand gesproken, iets in mij vond dat ik dat niet mocht, loyaliteit veronderstel ik. Ik voelde me ook schuldig tegenover mijn zussen dat mijn papa mij nooit geslagen heeft.
Toen ik een paar maanden geleden in gesprek was met een burn-out coach kwam heel het verhaal naar boven.
Hij vertelde me dat het traumatischer is om iets te horen en niet te zien, dan om het actief te beleven.
Dat je dan je eigen scenario bedenkt en dat dat vaak erger is dan de waarheid.
Ik was daar zo door aangeslagen, dat ik een aantal weken later durfde vragen aan mijn zus wat er eigenlijk gebeurd is en of papa hen echt geslagen had en hoe vaak dat dan was gebeurd en ...
Bleek dat het inderdaad is gebeurd, wat niet goed te praten valt, maar dat dat maar één of twee keer is geweest.
Het hele verhaal heeft op mij als kind zo'n impact gehad en nu, meer dan 30 jaar later, kom ik er achter dat de werkelijkheid anders is. Veel genuanceerder.
Het zette me aan het denken.
Hoeveel zaken zijn er niet die ik voor 'werkelijk' heb genomen en die eigenlijk genuanceerder zijn. Gebeurtenissen die ik heb meegemaakt als kind of later als puber of als jongvolwassenen.
Dingen die mij beïnvloed hebben, waardoor ik foute conclusies heb getrokken.
De werkelijkheid bestaat niet volgens mij.
Mijn werkelijkheid en jouw werkelijkheid en die ander zijn werkelijkheid; die bestaan.
Ik vind het belangrijk om me daarvan bewust te zijn.
Wanneer iemand begint te declameren en me probeert te overtuigen van 'zijn waarheid', waardoor ik misschien wat begin te twijfelen aan mezelf, ik besef dat dat zijn of haar werkelijkheid is, niet de mijne en dat het me alleen maar tot inzichten kan brengen, maar niet meer doet wankelen.
Of wanneer iemand een oordeel velt over mij of over iemand die me dierbaar is, dan is dat ook maar zijn/haar werkelijkheid en niet de waarheid.
Het leven en zijn beleving ervan is niet absoluut, wel zeer subjectief.
Gelukkig maar.
zaterdag 5 augustus 2017
aangenaam kennismaking
In november 2016 nam ik voor het eerst deel aan een vrouwenfestival. Ik had me ingeschreven omdat ik, na een lange babbel met een vriendin, er steevast van overtuigd was dat alle vrouwen min of meer dezelfde vragen, verlangen, twijfels, ... hebben en ik ernaar hunkerde om in alle eerlijkheid mijn twijfels etcetera te delen met andere vrouwen en van het te leren.
Ik kwam terecht in een bad van aanvaarding, warmte, liefde, eerlijkheid, hilariteit, humor, zachtheid, getetter, lekker eten, gezelligheid, ... kortom alles wat vrouwelijk is. Het deed me zo enorm veel deugd dat ik meer wou, ik wou dit mee organiseren!
Ik sprak één van de organiserende dames aan en pinde met haar een datum vast voor een gesprek.
In de weken voorafgaand aan onze afspraak werd ik alsmaar onzekerder. Wat had ik die dames te bieden? Wat moest ik gaan vertellen? Ik was enthousiast, maar dat zullen er wel meer zijn.
Ik printte mijn curriculum vitae af en bekeek mijn netwerk voor mogelijke workshops.
(als ik het nu typ, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht, ik was zo gericht op het doen)
De dag van de afspraak nam ik de trein naar Mechelen, stapte de gezellige koffiebar 'Bar Marie' binnen. Het gesprek was warm, gemoedelijk en ik voelde me oh zo onzeker en klein. Wauw wat een geweldige vrouwen waren dat toch, wat had ik hen te bieden.
Ik toonde in dat gesprek niets van mijn twijfel, niets van mijn kwetsbaarheid, niets van mijn zoektocht naar mezelf (ik zat op dat moment midden in mijn burn-out).
Het gesprek kwam een paar keer op mijn burn-out en ik moffelde het snel weg.
Nee dat was niet goed om daarover te praten, ik moest het hebben over de dingen die ik wél kon, die ik wél goed deed.
We rondden af en ik beloofde dat ik het allemaal ging laten inzinken en zien hoe ik iets kon betekenen voor het festival.
Uiteindelijk heb ik besloten om er niet aan mee te werken en ben ik mijn eigen proces begonnen.
Vandaag, 9 maanden later, zou ik het gesprek anders aangaan.
Ik zou praten over mijn zoektocht, over mijn kwetsbaarheid, over mijn twijfels, mijn vragen, mijn angsten, over mijn onzekerheden, over mijn kracht, mijn gevoeligheid, over mijn inzichten, over mijn liefde voor filosoferen, over mijn liefde voor de natuur, over mijn zoon en mijn man, over de pijn die ik in het verleden heb gehad en die ik nu aan het verwerken ben, over hoe ik 100% bewust wil leven, over hoe belangrijk ik het vind om maatschappelijk verantwoordelijk te leven en rekening te houden met de ander, over hoe ik het belangrijk vind om ecologisch verantwoord te leven (of toch zo goed mogelijk), over mijn gevecht met mijn perfectionisme, over hoe ik altijd heb gedacht dat ik niet mocht zijn wie ik ben en dat nu inzie en écht meer mezelf wil zijn en meer ruimte wil innemen, over mijn drang om dingen te creëren door te schrijven, te kleuren, te koken, te tekenen, te kliederen, te knoeien, te werken, ...
Dat is wie ik ben.
Want dat is echtheid en in die echtheid vind ik verbinding met mezelf en met de ander.
Aangenaam kennismaking!
Ik kwam terecht in een bad van aanvaarding, warmte, liefde, eerlijkheid, hilariteit, humor, zachtheid, getetter, lekker eten, gezelligheid, ... kortom alles wat vrouwelijk is. Het deed me zo enorm veel deugd dat ik meer wou, ik wou dit mee organiseren!
Ik sprak één van de organiserende dames aan en pinde met haar een datum vast voor een gesprek.
In de weken voorafgaand aan onze afspraak werd ik alsmaar onzekerder. Wat had ik die dames te bieden? Wat moest ik gaan vertellen? Ik was enthousiast, maar dat zullen er wel meer zijn.
Ik printte mijn curriculum vitae af en bekeek mijn netwerk voor mogelijke workshops.
(als ik het nu typ, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht, ik was zo gericht op het doen)
De dag van de afspraak nam ik de trein naar Mechelen, stapte de gezellige koffiebar 'Bar Marie' binnen. Het gesprek was warm, gemoedelijk en ik voelde me oh zo onzeker en klein. Wauw wat een geweldige vrouwen waren dat toch, wat had ik hen te bieden.
Ik toonde in dat gesprek niets van mijn twijfel, niets van mijn kwetsbaarheid, niets van mijn zoektocht naar mezelf (ik zat op dat moment midden in mijn burn-out).
Het gesprek kwam een paar keer op mijn burn-out en ik moffelde het snel weg.
Nee dat was niet goed om daarover te praten, ik moest het hebben over de dingen die ik wél kon, die ik wél goed deed.
We rondden af en ik beloofde dat ik het allemaal ging laten inzinken en zien hoe ik iets kon betekenen voor het festival.
Uiteindelijk heb ik besloten om er niet aan mee te werken en ben ik mijn eigen proces begonnen.
Vandaag, 9 maanden later, zou ik het gesprek anders aangaan.
Ik zou praten over mijn zoektocht, over mijn kwetsbaarheid, over mijn twijfels, mijn vragen, mijn angsten, over mijn onzekerheden, over mijn kracht, mijn gevoeligheid, over mijn inzichten, over mijn liefde voor filosoferen, over mijn liefde voor de natuur, over mijn zoon en mijn man, over de pijn die ik in het verleden heb gehad en die ik nu aan het verwerken ben, over hoe ik 100% bewust wil leven, over hoe belangrijk ik het vind om maatschappelijk verantwoordelijk te leven en rekening te houden met de ander, over hoe ik het belangrijk vind om ecologisch verantwoord te leven (of toch zo goed mogelijk), over mijn gevecht met mijn perfectionisme, over hoe ik altijd heb gedacht dat ik niet mocht zijn wie ik ben en dat nu inzie en écht meer mezelf wil zijn en meer ruimte wil innemen, over mijn drang om dingen te creëren door te schrijven, te kleuren, te koken, te tekenen, te kliederen, te knoeien, te werken, ...
Dat is wie ik ben.
Want dat is echtheid en in die echtheid vind ik verbinding met mezelf en met de ander.
Aangenaam kennismaking!
zondag 18 juni 2017
Mijn lijf, mijn lekker verdomd vreselijk lijf
Het is al jaren dat ik worstel met mijn lijf.
Ik ben 1m59 en mijn gewicht schommelt tussen de 65 kg en de 75 kg.
Nu ik dit zo neer schrijft, lijkt het wel alsof ik mezelf op die manier voorstel en dat is het eigenlijk ook.
Dat is wat ik al jaren doe.
Mijn lijf is mijn identiteit geworden.
Als ik magerder ben dan voel ik me meer waard, als ik dikker ben dan voel ik me niets waard, dan voel ik me gefaald.
Het is begonnen rond mijn 17 jaar, dan heb ik een eetstoornis ontwikkeld.
Ik had toen jaren moeten aanhoren tijdens het medisch onderzoek dat ik te zwaar was voor mijn lengte, dat ik wel gezond was, maar te zwaar. Tel daar bij dat ik nog geen lief had gehad en het complex was gevoed. Eerst anorexia en nadien boulimia. Mijn gewicht zakte en in het 6de middelbaar hadden we ons laatste medisch onderzoek. Ik woog iets onder de 60 kg en was zo beretrots en nog kreeg ik van de dokter te horen dat ik te zwaar was. Ik at niet meer en nog was ik te zwaar!
Toch kreeg ik in die periode mijn eerste liefje en daarna nog een en nog een en toen is het even niet meer gestopt.
Ik bleef met eten rommelen, want anders kon ik die jongens niet houden.
Het heeft geduurd tot mijn 25ste, die eetstoornis dan.
Nadien had ik geen eetstoornis meer, maar had ik een dieetstoornis ontwikkeld. Het ene dieet na het andere.
Ik ging sporten als zot en diëten.
Uiteraard waren er in die dieetstoornisjaren enorme vreetbuien. 'Da boefkick' zoals een ex-liefje het noemde en dat was ook écht, koekiemonster was er niets tegen. Repen chocolade, 5 twixen, een pak koeken, een doos pralines... *schaamrood*
Toen ik mijn man leerde kennen rond mijn 31ste was ik vergeten wat mijn lievelingsgerechten waren. Ik at graag groenten, slaatjes, kip en wokgerechtjes.
Ik woog ondertussen terug iets minder dan 70 kg ondanks al het gedieet en gesport en 'geboefkick'.
En dan werd ik voor de eerste keer zwanger, ineens mocht ik alles eten waar ik zin in had.
Ineens ontdekte ik hoe graag ik groentestoemp met worst at en rodekool en macaroni met hesp & kaas en witloof met hesp & kas in de oven en pannenkoeken en wafels en oliebollen en vieze snoep en ...
Het viel me op hoe mijn vreetbuien overbleven als ik alles at waar ik zin in had en dat ik niet verschrikkelijk veel meer bij kwam in verhouding.
Ondertussen is mijn zoon 2 jaar en was ik even vergeten welk inzicht ik had gehad en kwam ik deze vrouw tegen: Taryn Brumfitt.
Klik hier voor haar ted talk: https://www.youtube.com/watch?v=LSMH3WABkwg
Zij schudde me terug wakker.
Ik steek zoveel energie in bezig zijn met mijn gewicht, energie die ik veel liever voor constructieve dingen gebruik.
Mijn gewicht bepaalt hoe ik me voel en hoe tevreden ik ben. 65 kg = 7 , 70 kg = 6, 75 kg= gebuisd, een dikke 3.
Vreselijk toch! Dat betekent dat ik het grotendeel van de voorbije jaren een onvoldoende heb gehad, dat ik mijn lijf als gefaald heb ervaren, terwijl er zoveel schoonheid is gebeurd: ik heb liefde ontdekt en ervaren, ik ben getrouwd, ik ben dichter tot mijn kern gekomen door terug te gaan studeren en van job te veranderen, ik heb 9 IVF-pogingen gehad, ik ben zwanger geworden, ik ben mama geworden, ik heb een burn-out gehad, ik ben blijven doorwandelen en ik ben terug recht gaan staan. Dat klinkt niet als gefaald verdorie! En dat zijn toch de dingen die belangrijk zijn in het leven niet?
Als ik nu kijk naar wat mijn lijf me al gebracht heeft, wat het me elke dag nog brengt.
Clarissa Pinkola Estes zegt zo mooi in het boek 'De ontembare vrouw: "Er is geen 'zo hoort het' wat lichamen betreft. Het gaat niet om maat of vorm of leeftijd, of zelfs het twee van alles hebben. De vraag is: voelt dit lichaam, is het op de juiste manier verbonden met plezier, het hart, de ziel? Kent het geluk, vreugde? Kan het op zijn eigen manier bewegen, dansen, wiegen, zwaaien, duwen? Iets anders doet er niet toe."
Ik wil mijn lijf terug graag zien, ervan houden voor wat het me brengt, het niet meer maken dan wat het is. Ik ben mijn lijf niet. Ik ben veel meer dan dat.
Ik ben 1m59 en mijn gewicht schommelt tussen de 65 kg en de 75 kg.
Nu ik dit zo neer schrijft, lijkt het wel alsof ik mezelf op die manier voorstel en dat is het eigenlijk ook.
Dat is wat ik al jaren doe.
Mijn lijf is mijn identiteit geworden.
Als ik magerder ben dan voel ik me meer waard, als ik dikker ben dan voel ik me niets waard, dan voel ik me gefaald.
Het is begonnen rond mijn 17 jaar, dan heb ik een eetstoornis ontwikkeld.
Ik had toen jaren moeten aanhoren tijdens het medisch onderzoek dat ik te zwaar was voor mijn lengte, dat ik wel gezond was, maar te zwaar. Tel daar bij dat ik nog geen lief had gehad en het complex was gevoed. Eerst anorexia en nadien boulimia. Mijn gewicht zakte en in het 6de middelbaar hadden we ons laatste medisch onderzoek. Ik woog iets onder de 60 kg en was zo beretrots en nog kreeg ik van de dokter te horen dat ik te zwaar was. Ik at niet meer en nog was ik te zwaar!
Toch kreeg ik in die periode mijn eerste liefje en daarna nog een en nog een en toen is het even niet meer gestopt.
Ik bleef met eten rommelen, want anders kon ik die jongens niet houden.
Het heeft geduurd tot mijn 25ste, die eetstoornis dan.
Nadien had ik geen eetstoornis meer, maar had ik een dieetstoornis ontwikkeld. Het ene dieet na het andere.
Ik ging sporten als zot en diëten.
Uiteraard waren er in die dieetstoornisjaren enorme vreetbuien. 'Da boefkick' zoals een ex-liefje het noemde en dat was ook écht, koekiemonster was er niets tegen. Repen chocolade, 5 twixen, een pak koeken, een doos pralines... *schaamrood*
Toen ik mijn man leerde kennen rond mijn 31ste was ik vergeten wat mijn lievelingsgerechten waren. Ik at graag groenten, slaatjes, kip en wokgerechtjes.
Ik woog ondertussen terug iets minder dan 70 kg ondanks al het gedieet en gesport en 'geboefkick'.
En dan werd ik voor de eerste keer zwanger, ineens mocht ik alles eten waar ik zin in had.
Ineens ontdekte ik hoe graag ik groentestoemp met worst at en rodekool en macaroni met hesp & kaas en witloof met hesp & kas in de oven en pannenkoeken en wafels en oliebollen en vieze snoep en ...
Het viel me op hoe mijn vreetbuien overbleven als ik alles at waar ik zin in had en dat ik niet verschrikkelijk veel meer bij kwam in verhouding.
Ondertussen is mijn zoon 2 jaar en was ik even vergeten welk inzicht ik had gehad en kwam ik deze vrouw tegen: Taryn Brumfitt.
Klik hier voor haar ted talk: https://www.youtube.com/watch?v=LSMH3WABkwg
Zij schudde me terug wakker.
Ik steek zoveel energie in bezig zijn met mijn gewicht, energie die ik veel liever voor constructieve dingen gebruik.
Mijn gewicht bepaalt hoe ik me voel en hoe tevreden ik ben. 65 kg = 7 , 70 kg = 6, 75 kg= gebuisd, een dikke 3.
Vreselijk toch! Dat betekent dat ik het grotendeel van de voorbije jaren een onvoldoende heb gehad, dat ik mijn lijf als gefaald heb ervaren, terwijl er zoveel schoonheid is gebeurd: ik heb liefde ontdekt en ervaren, ik ben getrouwd, ik ben dichter tot mijn kern gekomen door terug te gaan studeren en van job te veranderen, ik heb 9 IVF-pogingen gehad, ik ben zwanger geworden, ik ben mama geworden, ik heb een burn-out gehad, ik ben blijven doorwandelen en ik ben terug recht gaan staan. Dat klinkt niet als gefaald verdorie! En dat zijn toch de dingen die belangrijk zijn in het leven niet?
Als ik nu kijk naar wat mijn lijf me al gebracht heeft, wat het me elke dag nog brengt.
Clarissa Pinkola Estes zegt zo mooi in het boek 'De ontembare vrouw: "Er is geen 'zo hoort het' wat lichamen betreft. Het gaat niet om maat of vorm of leeftijd, of zelfs het twee van alles hebben. De vraag is: voelt dit lichaam, is het op de juiste manier verbonden met plezier, het hart, de ziel? Kent het geluk, vreugde? Kan het op zijn eigen manier bewegen, dansen, wiegen, zwaaien, duwen? Iets anders doet er niet toe."
Ik wil mijn lijf terug graag zien, ervan houden voor wat het me brengt, het niet meer maken dan wat het is. Ik ben mijn lijf niet. Ik ben veel meer dan dat.
(ik) Hou van mij!
Ik kwam toe op het werk en stond me te registreren toen er een collega binnenkwam. Ik zag haar in mijn ooghoek toekomen, keek op, zocht oogcontact en glimlachte naar haar. Ze keek weg. Ze glimlachte niet terug, nee ze keek weg!
Mijn mallemolen begon: Oei, had ik iets verkeerd gezegd? Had ik iets verkeerd gedaan? Ik had toch geen fout(en) gemaakt die zij had moeten recht zetten? Of had er iemand mijn woorden verdraaid?
Ze vindt me toch nog wel leuk?
Herkenbaar? Misschien niet bij een collega, maar dan bij een vriendin of bij jouw partner of ... Het zoeken naar bevestiging dat je ok bent, dat je er mag zijn of de zelftwijfel die begint als je niet de bevestiging krijgt die je zocht of wilde.
Ik word er horendol van en toch overkomt het me regelmatig.
De hele tijd loop ik naar anderen te kijken om me bevestiging te geven dat ik goed bezig ben en dat ik er mag zijn.
Dag in dag uit loop ik in een spreidstand om iedereen in mijn omgeving te vriend te houden en als het ook nog even kan, gelukkig te houden.
Liefst wil ik er niet te hard uitspringen en tegelijkertijd toch zo goed mogelijk mezelf zijn.
Niet te veel plaats innemen en toch mijn plekje behouden.
Ooh hou van mij!
Het kost me tonnen energie en toch blijf ik geven en daarboven op heb ik het gevoel dat als ik iets terugkrijg het is alsof ze een centje in een bodemloze put gooien. Het komt niet aan, het vindt geen grond.
Dinsdag zat ik in een opleiding 'Sensitief Sterk' door Sabine Vanquaillie en zij vertelde het volgende: wij bestaat uit ik + ik, er bestaat geen 'gij' in wij.
Die kwam binnen.
Wat ik doe is ...+ gij = wij.
Mijn ik is weg, helemaal gefocust op gij, dat vormt geen wij.
Als ik mezelf niet zie, ben ik ook voor de ander niet zichtbaar en is er niemand die me überhaupt kan zien staan.
Dit doet me denken aan een citaat van Maksim Gorki, een Russisch schrijver: "Als ik niet aan mezelf denk, wie zal er dan aan mij denken? Als ik alleen aan mezelf denk, waarom besta ik dan?"
Dat is het mooie evenwicht waar ik naar wil streven: houden van mezelf en zo ook écht kunnen houden van de ander.
Ik hou van mij!
In die zelfliefde ligt volgens mij een grote kern van een vol en gelukkig leven ligt.
In die liefde voor mij ligt meer liefde voor een ander.
Dat zijn mooie woorden en hoe begin ik daar nu aan? Daar had Sabine ook een antwoord voor, dat antwoord deed me heel hard denken aan de filosofie van Eckhart Tolle 'De kracht van het nu'
3 stappen:
1. Ik mag zijn wie ik ben, ik aanvaard mezelf zoals ik ben, ik ben wie ik ben = aanvaarden wat er is, aanvaard de realiteit. Heb ik alles gedaan wat ik wilde, wist en kon in die omstandigheden? Indien het antwoord neen is, is dat ook ok, bekijk dan wat je kan doen in de toekomst om het volgende keer anders aan te pakken. Blijf lief voor jezelf.
2. en het is OK, mezelf dankbaar zijn voor wat er wel is.
Ik ben begonnen met een dankbaarheidsboekje. Elke avond schrijf ik 3 eigenschappen van mezelf die ik de afgelopen dag heb gebruikt en waar ik dankbaar voor ben. (Enkele voorbeelden: Ik ben dankbaar voor mijn geduld, dat ik niet ontploft ben als ik een klets kreeg van Emiel (mijn 2-jarig zoontje). Ik ben dankbaar dat ik kan huilen als ik me verdrietig voel. Ik ben dankbaar dat ik appreciatie toon naar Freek (mijn man) als hij gekookt heeft en ik ben dankbaar dat ik de volle smaak van zijn gerechten kan ervaren)
3. en ik mag ontvangen.
ik mag ook ontvangen, ik mag ook dingen aannemen, want het is ook leuk als de ander geeft dat ik aanneem, anders kan die niet geven (en dat is ook geen leuk gevoel, stel je maar eens in de plaats)
Een mooie afsluiter (ook met dank aan Sabine van Kus de Kikker): https://vimeo.com/54281648?ref=fb-share&1
Mijn mallemolen begon: Oei, had ik iets verkeerd gezegd? Had ik iets verkeerd gedaan? Ik had toch geen fout(en) gemaakt die zij had moeten recht zetten? Of had er iemand mijn woorden verdraaid?
Ze vindt me toch nog wel leuk?
Herkenbaar? Misschien niet bij een collega, maar dan bij een vriendin of bij jouw partner of ... Het zoeken naar bevestiging dat je ok bent, dat je er mag zijn of de zelftwijfel die begint als je niet de bevestiging krijgt die je zocht of wilde.
Ik word er horendol van en toch overkomt het me regelmatig.
De hele tijd loop ik naar anderen te kijken om me bevestiging te geven dat ik goed bezig ben en dat ik er mag zijn.
Dag in dag uit loop ik in een spreidstand om iedereen in mijn omgeving te vriend te houden en als het ook nog even kan, gelukkig te houden.
Liefst wil ik er niet te hard uitspringen en tegelijkertijd toch zo goed mogelijk mezelf zijn.
Niet te veel plaats innemen en toch mijn plekje behouden.
Ooh hou van mij!
Het kost me tonnen energie en toch blijf ik geven en daarboven op heb ik het gevoel dat als ik iets terugkrijg het is alsof ze een centje in een bodemloze put gooien. Het komt niet aan, het vindt geen grond.
Dinsdag zat ik in een opleiding 'Sensitief Sterk' door Sabine Vanquaillie en zij vertelde het volgende: wij bestaat uit ik + ik, er bestaat geen 'gij' in wij.
Die kwam binnen.
Wat ik doe is ...+ gij = wij.
Mijn ik is weg, helemaal gefocust op gij, dat vormt geen wij.
Als ik mezelf niet zie, ben ik ook voor de ander niet zichtbaar en is er niemand die me überhaupt kan zien staan.
Dit doet me denken aan een citaat van Maksim Gorki, een Russisch schrijver: "Als ik niet aan mezelf denk, wie zal er dan aan mij denken? Als ik alleen aan mezelf denk, waarom besta ik dan?"
Dat is het mooie evenwicht waar ik naar wil streven: houden van mezelf en zo ook écht kunnen houden van de ander.
Ik hou van mij!
In die zelfliefde ligt volgens mij een grote kern van een vol en gelukkig leven ligt.
In die liefde voor mij ligt meer liefde voor een ander.
Dat zijn mooie woorden en hoe begin ik daar nu aan? Daar had Sabine ook een antwoord voor, dat antwoord deed me heel hard denken aan de filosofie van Eckhart Tolle 'De kracht van het nu'
3 stappen:
1. Ik mag zijn wie ik ben, ik aanvaard mezelf zoals ik ben, ik ben wie ik ben = aanvaarden wat er is, aanvaard de realiteit. Heb ik alles gedaan wat ik wilde, wist en kon in die omstandigheden? Indien het antwoord neen is, is dat ook ok, bekijk dan wat je kan doen in de toekomst om het volgende keer anders aan te pakken. Blijf lief voor jezelf.
2. en het is OK, mezelf dankbaar zijn voor wat er wel is.
Ik ben begonnen met een dankbaarheidsboekje. Elke avond schrijf ik 3 eigenschappen van mezelf die ik de afgelopen dag heb gebruikt en waar ik dankbaar voor ben. (Enkele voorbeelden: Ik ben dankbaar voor mijn geduld, dat ik niet ontploft ben als ik een klets kreeg van Emiel (mijn 2-jarig zoontje). Ik ben dankbaar dat ik kan huilen als ik me verdrietig voel. Ik ben dankbaar dat ik appreciatie toon naar Freek (mijn man) als hij gekookt heeft en ik ben dankbaar dat ik de volle smaak van zijn gerechten kan ervaren)
3. en ik mag ontvangen.
ik mag ook ontvangen, ik mag ook dingen aannemen, want het is ook leuk als de ander geeft dat ik aanneem, anders kan die niet geven (en dat is ook geen leuk gevoel, stel je maar eens in de plaats)
Een mooie afsluiter (ook met dank aan Sabine van Kus de Kikker): https://vimeo.com/54281648?ref=fb-share&1
maandag 1 mei 2017
Mag ik mezelf groots noemen?
La petite dame grandiose, letterlijk vertaald de kleine grootse vrouw.
Klein spreekt voor zich, ik ben een 1 meter en 59 centimeter groot, dat is onder het gemiddelde.
Vrouw spreekt ook voor zich, ik ben van het vrouwelijke geslacht en toch... ik heb me heel lang niet vrouwelijk (genoeg) gevoeld, maar daarover later meer.
Groots spreekt eigenlijk ook voor zich, ik doe mijn best om vanuit mijn hart te leven, ik wil leven vanuit wie ik ben, ik wil er staan zoals ik ben: letterlijk en figuurlijk naakt, dat vind ik (verdorie) groots. Tegelijkertijd roept het in mij dat het pocherig is om dat te zeggen, dat ik zoiets niet mag zeggen over mezelf, dat dat enkel mag als anderen dat over mij zeggen, dat ik dat eerst moet bewijzen.
Die stem maakt me kwaad, razend zelfs en vooral omdat ik er zoveel jaren naar geluisterd heb en ze gelijk heb gegeven.
Ik was niet goed genoeg, ik was te dik, ik was te klein, welk recht had ik om recht te staan en te zeggen wat ik wou, wat ik nodig had, wat ik zag?
Hierdoor heb ik mezelf tekort gedaan, ik heb mijn eigen kracht verloochend, ik heb mezelf voor de gek gehouden door iemand te zijn die ik niet was, maar waarvan ik dacht dat ze beter paste in de omgeving en vooral dat ze liever gezien zou worden door mijn omgeving.
Wat had ik het fout voor.
Toen bedacht ik me dat ik misschien niet de enige mens ben die hierdoor gaat, dat er misschien nog mensen zijn die niet in hun volle kracht staan en die aan het wachten zijn om toelating (eigenlijk van zichzelf maar toch liever van de buitenwereld ;-)) om zichzelf te mogen zijn.
Hoe mooi zou het zijn als iedereen zich zou ontdoen van deze twijfel?
Hoe krachtig zou het zijn als alle mensen in hun kracht gaan staan?
Hoe helend zou het zijn als we allemaal dat juk van ons afgooien en onszelf zien in alle schoonheid die we koesteren?
Het zou prachtig krachtig zijn!
Dat is mijn betrachting met deze blog.
Ik ga in mijn blootje staan (voorlopig figuurlijk, maar wie weet wat er allemaal komt :-)) om zo te laten zien dat we groots zijn en mogen zijn en dat daar enorm veel kracht in zit.
Ik kijk ernaar uit om jou te ontmoeten en met jou te mogen delen op mijn pad!
Liefs,
Sandra
aka La petite dame grandiose
Klein spreekt voor zich, ik ben een 1 meter en 59 centimeter groot, dat is onder het gemiddelde.
Vrouw spreekt ook voor zich, ik ben van het vrouwelijke geslacht en toch... ik heb me heel lang niet vrouwelijk (genoeg) gevoeld, maar daarover later meer.
Groots spreekt eigenlijk ook voor zich, ik doe mijn best om vanuit mijn hart te leven, ik wil leven vanuit wie ik ben, ik wil er staan zoals ik ben: letterlijk en figuurlijk naakt, dat vind ik (verdorie) groots. Tegelijkertijd roept het in mij dat het pocherig is om dat te zeggen, dat ik zoiets niet mag zeggen over mezelf, dat dat enkel mag als anderen dat over mij zeggen, dat ik dat eerst moet bewijzen.
Die stem maakt me kwaad, razend zelfs en vooral omdat ik er zoveel jaren naar geluisterd heb en ze gelijk heb gegeven.
Ik was niet goed genoeg, ik was te dik, ik was te klein, welk recht had ik om recht te staan en te zeggen wat ik wou, wat ik nodig had, wat ik zag?
Hierdoor heb ik mezelf tekort gedaan, ik heb mijn eigen kracht verloochend, ik heb mezelf voor de gek gehouden door iemand te zijn die ik niet was, maar waarvan ik dacht dat ze beter paste in de omgeving en vooral dat ze liever gezien zou worden door mijn omgeving.
Wat had ik het fout voor.
Toen bedacht ik me dat ik misschien niet de enige mens ben die hierdoor gaat, dat er misschien nog mensen zijn die niet in hun volle kracht staan en die aan het wachten zijn om toelating (eigenlijk van zichzelf maar toch liever van de buitenwereld ;-)) om zichzelf te mogen zijn.
Hoe mooi zou het zijn als iedereen zich zou ontdoen van deze twijfel?
Hoe krachtig zou het zijn als alle mensen in hun kracht gaan staan?
Hoe helend zou het zijn als we allemaal dat juk van ons afgooien en onszelf zien in alle schoonheid die we koesteren?
Het zou prachtig krachtig zijn!
Dat is mijn betrachting met deze blog.
Ik ga in mijn blootje staan (voorlopig figuurlijk, maar wie weet wat er allemaal komt :-)) om zo te laten zien dat we groots zijn en mogen zijn en dat daar enorm veel kracht in zit.
Ik kijk ernaar uit om jou te ontmoeten en met jou te mogen delen op mijn pad!
Liefs,
Sandra
aka La petite dame grandiose
Abonneren op:
Posts (Atom)