(ik) Hou van mij!

Ik kwam toe op het werk en stond me te registreren toen er een collega binnenkwam. Ik zag haar in mijn ooghoek toekomen, keek op, zocht oogcontact en glimlachte naar haar. Ze keek weg. Ze glimlachte niet terug, nee ze keek weg!
Mijn mallemolen begon: Oei, had ik iets verkeerd gezegd? Had ik iets verkeerd gedaan? Ik had toch geen fout(en) gemaakt die zij had moeten recht zetten? Of had er iemand mijn woorden verdraaid?
Ze vindt me toch nog wel leuk?

Herkenbaar? Misschien niet bij een collega, maar dan bij een vriendin of bij jouw partner of ... Het zoeken naar bevestiging dat je ok bent, dat je er mag zijn of de zelftwijfel die begint als je niet de bevestiging krijgt die je zocht of wilde.

Ik word er horendol van en toch overkomt het me regelmatig.
De hele tijd loop ik naar anderen te kijken om me bevestiging te geven dat ik goed bezig ben en dat ik er mag zijn.
Dag in dag uit loop ik in een spreidstand om iedereen in mijn omgeving te vriend te houden en als het ook nog even kan, gelukkig te houden.
Liefst wil ik er niet te hard uitspringen en tegelijkertijd toch zo goed mogelijk mezelf zijn.
Niet te veel plaats innemen en toch mijn plekje behouden.
Ooh hou van mij!

Het kost me tonnen energie en toch blijf ik geven en daarboven op heb ik het gevoel dat als ik iets terugkrijg het is alsof ze een centje in een bodemloze put gooien. Het komt niet aan, het vindt geen grond.

Dinsdag zat ik in een opleiding 'Sensitief Sterk' door Sabine Vanquaillie en zij vertelde het volgende: wij bestaat uit ik + ik, er bestaat geen 'gij' in wij.
Die kwam binnen.
Wat ik doe is ...+ gij = wij.
Mijn ik is weg, helemaal gefocust op gij, dat vormt geen wij.
Als ik mezelf niet zie, ben ik ook voor de ander niet zichtbaar en is er niemand die me überhaupt kan zien staan.

Dit doet me denken aan een citaat van Maksim Gorki, een Russisch schrijver: "Als ik niet aan mezelf denk, wie zal er dan aan mij denken? Als ik alleen aan mezelf denk, waarom besta ik dan?"

Dat is het mooie evenwicht waar ik naar wil streven: houden van mezelf en zo ook écht kunnen houden van de ander.
Ik hou van mij!
In die zelfliefde ligt volgens mij een grote kern van een vol en gelukkig leven ligt.
In die liefde voor mij ligt meer liefde voor een ander.

Dat zijn mooie woorden en hoe begin ik daar nu aan? Daar had Sabine ook een antwoord voor, dat antwoord deed me heel hard denken aan de filosofie van Eckhart Tolle 'De kracht van het nu'
3 stappen:
1. Ik mag zijn wie ik ben, ik aanvaard mezelf zoals ik ben, ik ben wie ik ben = aanvaarden wat er is, aanvaard de realiteit. Heb ik alles gedaan wat ik wilde, wist en kon in die omstandigheden? Indien het antwoord neen is, is dat ook ok, bekijk dan wat je kan doen in de toekomst om het volgende keer anders aan te pakken. Blijf lief voor jezelf.
2.  en het is OK, mezelf dankbaar zijn voor wat er wel is.
Ik ben begonnen met een dankbaarheidsboekje. Elke avond schrijf ik 3 eigenschappen van mezelf die ik de afgelopen dag heb gebruikt en waar ik dankbaar voor ben. (Enkele voorbeelden: Ik ben dankbaar voor mijn geduld, dat ik niet ontploft ben als ik een klets kreeg van Emiel (mijn 2-jarig zoontje). Ik ben dankbaar dat ik kan huilen als ik me verdrietig voel. Ik ben dankbaar dat ik appreciatie toon naar Freek (mijn man) als hij gekookt heeft en ik ben dankbaar dat ik de volle smaak van zijn gerechten kan ervaren)
3. en ik mag ontvangen.
ik mag ook ontvangen, ik mag ook dingen aannemen, want het is ook leuk als de ander geeft dat ik aanneem, anders kan die niet geven (en dat is ook geen leuk gevoel, stel je maar eens in de plaats)

Een mooie afsluiter (ook met dank aan Sabine van Kus de Kikker): https://vimeo.com/54281648?ref=fb-share&1