Ik heb onlangs ingezien dat de werkelijkheid altijd subjectief is en dat schudde me wel even, want het idee dat de werkelijkheid niet absoluut is, zorgde ervoor dat ik heel wat zaken in een ander daglicht ging bekijken.
Ik heb heel lang met de overtuiging geleefd dat mijn papa mijn zussen sloeg.
Dit was groot voor mij, ik ben 5 en 7 jaar jonger dan mijn zussen, dus ik ging altijd vroeger dan hen slapen. Mijn zussen schelen onderling ongeveer één jaar en maakten heel vaak ruzie, soms liep dat ook uit de hand. Onze slaapkamers grensden aan mekaar (ik moest door hun slaapkamers om in die van mij te komen), dus ik kon vanuit mijn bed alles volgen. De zware ruzies eindigden elke keer doordat mijn vader naar boven stormde, begon te roepen en te slaan. Zo hoorde ik het, ik hoorde mijn zussen 'neen' schreeuwen en huilen en ik hoorde gestomp en kletsen. Alleen zag ik niets.
In mijn beleving gebeurde dit regelmatig.
Mijn papa was in die tijd licht ontvlambaar, als we te veel lawaai maakten of ... schoot hij ineens uit of vloog er een bord door de keuken of ... Voor mij gebeurde het altijd onverwacht, waardoor ik als kind op mijn hoede was.
Ik had ook echt schrik van hem.
Ik heb hierover heel lang met niemand gesproken, iets in mij vond dat ik dat niet mocht, loyaliteit veronderstel ik. Ik voelde me ook schuldig tegenover mijn zussen dat mijn papa mij nooit geslagen heeft.
Toen ik een paar maanden geleden in gesprek was met een burn-out coach kwam heel het verhaal naar boven.
Hij vertelde me dat het traumatischer is om iets te horen en niet te zien, dan om het actief te beleven.
Dat je dan je eigen scenario bedenkt en dat dat vaak erger is dan de waarheid.
Ik was daar zo door aangeslagen, dat ik een aantal weken later durfde vragen aan mijn zus wat er eigenlijk gebeurd is en of papa hen echt geslagen had en hoe vaak dat dan was gebeurd en ...
Bleek dat het inderdaad is gebeurd, wat niet goed te praten valt, maar dat dat maar één of twee keer is geweest.
Het hele verhaal heeft op mij als kind zo'n impact gehad en nu, meer dan 30 jaar later, kom ik er achter dat de werkelijkheid anders is. Veel genuanceerder.
Het zette me aan het denken.
Hoeveel zaken zijn er niet die ik voor 'werkelijk' heb genomen en die eigenlijk genuanceerder zijn. Gebeurtenissen die ik heb meegemaakt als kind of later als puber of als jongvolwassenen.
Dingen die mij beïnvloed hebben, waardoor ik foute conclusies heb getrokken.
De werkelijkheid bestaat niet volgens mij.
Mijn werkelijkheid en jouw werkelijkheid en die ander zijn werkelijkheid; die bestaan.
Ik vind het belangrijk om me daarvan bewust te zijn.
Wanneer iemand begint te declameren en me probeert te overtuigen van 'zijn waarheid', waardoor ik misschien wat begin te twijfelen aan mezelf, ik besef dat dat zijn of haar werkelijkheid is, niet de mijne en dat het me alleen maar tot inzichten kan brengen, maar niet meer doet wankelen.
Of wanneer iemand een oordeel velt over mij of over iemand die me dierbaar is, dan is dat ook maar zijn/haar werkelijkheid en niet de waarheid.
Het leven en zijn beleving ervan is niet absoluut, wel zeer subjectief.
Gelukkig maar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten